Communicatie behoeft altijd verbetering. Hulpmiddelen en bewustzijn zullen de deelnemers aan een dialoog zeker versterken. Voor senioren, en vooral voor overlevenden van de Holocaust, is intergenerationele communicatie bijzonder complex.
Uit een onderzoek van het Metropolitan Jewish Health System Hospice bleek dat:
- Nabestaanden praten niet met hun kinderen over hun zorgwensen. Tegelijkertijd zijn ze echter sterk afhankelijk van hen voor hun beslissingen.
- De kinderen willen hun ouders niet van streek maken. Daarom vermijden ze bepaalde gespreksonderwerpen.
- De kinderen van overlevenden hebben de neiging overdreven beschermend te zijn tegenover hun ouders.
- De zorglast wordt vaak overweldigend voor de kinderen.
Waar komt dit vandaan? De kinderen en zelfs hun kinderen (de kleinkinderen) voelen zich zeer verantwoordelijk voor de overlevende die al zoveel heeft geleden. Ze willen hen daarom behoeden voor nog meer lijden. Dit betekent vaak dat volwassen kinderen met zeer goede bedoelingen hun diagnoses en inzicht in medische aandoeningen niet met hun ouders delen.
De kinderen identificeren zich heel nauw met de pijn en het verlies van de dierbare. Uit het onderzoek blijkt dat de ontwikkeling van afzonderlijke identiteiten hierdoor vaak wordt vertraagd. Deze komen vaak naar voren bij belangrijke levensovergangen, omdat de overlevende zich overdreven identificeert met zijn of haar ouders, ten koste van zijn echtgenoot en kinderen.
De leden van de tweede generatie worden hun hele leven omringd door de dood, alleen al door bij hun ouders te wonen. Vaak bereikt dit het stadium van traumatisering van het kind. Dit wordt plaatsvervangend trauma genoemd.
Paradoxaal genoeg hebben deze kinderen van overlevenden nooit de dood van een ouder wordend familielid meegemaakt en kunnen ze er dus moeite mee hebben om de natuurlijke dood als onderdeel van de levenscyclus te accepteren. Loslaten en rouwen om een overlijden kan moeilijk voor hen zijn.
De overlevende zelf kan emotioneel afstandelijk zijn of overreactief op bepaalde triggers. Dit bemoeilijkt de communicatie, zodat echte open communicatie moeilijk te realiseren is.
Dit alles maakt het besluitvormingsproces rond het levenseinde bijzonder moeilijk. Het leven verlengen tegen elke prijs van iemand die alle kansen verslaat, lijkt belangrijk voor de kinderen. Bovendien hecht de joodse traditie waarde aan het behoud van het leven. Kwaliteit van leven is zeker een factor. Veel kinderen van overlevenden raadplegen hun rabbijnen als zij beslissingen nemen over het levenseinde.
Als u contact met ons op wilt nemen om te praten over thuiszorg voor uzelf of een dierbare, hebben wij een speciale service met speciaal getraind Caring Companions hier.
Het Holocaust-programma wordt samen met twee andere groepen uitgevoerd. Hun programma staat open voor alle mensen die zijn gevlucht of die zijn vervolgd door de nazi's. Dit betreft niet alleen overlevenden van concentratiekampen, maar ook mensen die tijdens de oorlogsjaren gedwongen werden naar andere landen te verhuizen. Dit speciale programma wordt gefinancierd via een verscheidenheid aan bronnen, gecoördineerd door de Conferentie over Joodse Materiële Claims tegen Duitsland.
Andere artikelen over thuiszorg en senioren waarin u wellicht geïnteresseerd bent:
- Do's en don'ts bij het praten met een dementiepatiënt
- Het evenwicht vinden: respectvolle zorgverlening en besluitvorming voor ouder wordende ouders
- Inzichten over ouder worden van een deskundige geriater
- Het zorgmodel van het lege vat
- Dus u wilt een betaalde verzorger worden in het CDPAP-programma?
- De realiteit van CDPAP
- Waarom verandert de persoonlijkheid van mijn moeder?
