Het traditionele paradigma van zorgverlening uitdagen: een nieuw perspectief
Wanneer het ene individu zorg, aandacht, hulp en steun aan een ander geeft, is er vaak het gevoel dat een vol vat in een leeg vat stroomt. Er is een leegte tussen de ontvanger en de gever. Dit is een paradigma van zorgverlening in de westerse wereld dat zeer schadelijk kan zijn.
Er wordt uitgegaan van de uitputting van het gevende vat. Zelfzorg wordt dus noodzakelijk om de lege kan van geven te vullen. Het is een andere plicht voor de verzorger; ze moet voor haar eigen behoeften zorgen, zodat ze kan geven aan de persoon die ze hier nodig heeft. Het is een extra laag vereisten, benadrukt dr. Ann Basting.
Er is een ander model van de zorgrelatie dat steeds populairder wordt in de literatuur en de praktijk. Het is precies dat: een relatie waar beide partners profijt van hebben. Het is wederkerig en het onderzoek ondersteunt dat het transformatief kan zijn. Zorgverleners van Alzheimerpatiënten drukken de voordelen van hun rol uit: de relatie met de senior, het vermogen om los te laten, te leren lachen om moeilijkheden, en een diep gevoel van doelgerichtheid.
Helaas is deze visie op het zorgzame partnerschap niet populair genoeg. Onze cultuur legt de nadruk op jeugd en het verhullen van tekenen van veroudering. Bovendien kunnen ze, om de waardigheid van zwakke senioren te beschermen, weggehouden worden. Gevoelens van schaamte en terughoudendheid over symptomen van achteruitgang komen vaak voor. En daardoor worden degenen die de zorg verlenen niet voldoende gerespecteerd en voelen zij zich niet gesteund en geïsoleerd. Ook hun rol en/of beroep wordt door de samenleving niet in geld gewaardeerd. Zorgverlening houdt zorgverleners tegen, zegt de maatschappij. Ze verliezen geld, kansen en respect.
De oplossing, vooral voor mensen die te maken hebben met geheugenverlies en dementie, is creatieve zorg, zegt Ann Basting. Als McArthur Foundation Fellow (algemeen bekend als MacArthur Genius Awardee) ontwikkelde ze een improvisatietheatermethode voor gebruik in gezamenlijke zorgomgevingen. Met op feiten gebaseerde benaderingen en onderzoeksgeld verbindt ze senioren met behulp van ‘ja, en’-zinnen die bedoeld zijn om zowel hen als de kunsten aan te spreken.
Het gebruik van de corrigerende methode wanneer een patiënt een fout maakt, veroorzaakt terugtrekking en zelfs sterke negatieve reacties zoals woede en agressie. Vaak redigeren patiënten zichzelf en spreken ze niet veel vanwege de muur die is ontstaan door fouten en correcties.
In plaats daarvan leidt het gebruik van oogcontact en het creatief aandringen van de patiënt op een reactie op een stimulerend middel, het herhalen ervan en het zeggen van “ja, en” tot meer reacties. Deze aanpak bevordert het vertellen van verhalen en actief luisteren, waardoor ouderen vrijelijk ideeën en verhalen kunnen delen zonder zich zorgen te hoeven maken over de ‘goede’ details. Gevoelens van veiligheid en actieve verbale betrokkenheid ontstaan als het klaar is met training. Het onderzoek van Basting heeft aangetoond dat deze praktijken de hersenen stimuleren en de verbeelding tot rijkdom en dimensie wekken. Deze verbale stimuli geven senioren met dementie ook een manier om verbinding te maken met de wereld en de mensen die voor hen zorgen. Als dit soort creatieve betrokkenheid in groepsverband wordt uitgevoerd, ontstaan er gemeenschappen in seniorenvoorzieningen.
De meeste senioren wonen echter alleen thuis. Haar onderzoek naar creatieve betrokkenheid bij kunst voor senioren strekte zich uit tot vele kunstvormen: beeldende kunst, dans, drama, zang en collage. Dr. Basting gebruikte 45 vragen van de dag die uitgingen bij maaltijden op wielenchauffeurs. Daarna volgden artistieke huisbezoeken en werden de resultaten getoond/uitgevoerd. De resultaten waren significant in termen van cognitief responsief en betrokken zijn in medisch onderzoek.
Basting is theaterprofessor aan de Universiteit van Wisconsin, Milwaukee, en is oprichter van de Timeslips-organisatie, die middelen heeft voor het gebruik van deze humane methode van wederzijdse zorgverlening, ‘creatieve zorg’, bij individuele patiënten met geheugenverlies. Ze heeft wat zij 'Mooie Vragen' noemt, die worden gebruikt om iemand uit te nodigen om zich voor te stellen, met behulp van woorden, geluiden, bewegingen en beelden. In plaats van zich te concentreren op het stimuleren van het geheugen, openen deze vragen nieuwe werelden waar zowel zorgverleners als ouderen vreugde en verbinding uit halen. Timeslips.org biedt gratis bronnen voor het vertellen van verhalen en projecten die niet moeilijk te volgen zijn. Ze bieden ook trainingen aan zodat er een succesvolle wederzijdse fantasierijke verbinding ontstaat, die betekenis en vreugde geeft aan zowel mantelzorger als senior.
Soortgelijke artikelen van Caring Professionals Agentschap voor thuiszorg
