In dit artikel duiken we in de complexiteit van de besluitvorming voor ouder wordende ouders, waarbij we het delicate evenwicht onderzoeken tussen het respecteren van hun onafhankelijkheid en het bieden van de nodige zorg en ondersteuning. Het navigeren door deze transitie kan een uitdaging zijn voor zowel senioren als hun dierbaren. Door het belang van zorgvuldige communicatie, empathie en tact te begrijpen, kunnen gezinnen samenwerken om een gevoel van controle en waardigheid voor hun bejaarde ouders te behouden, terwijl hun welzijn en veiligheid worden gewaarborgd. Lees verder om meer te leren over de geleidelijke verschuiving in de besluitvormingsdynamiek, en hoe u deze met respect en begrip kunt benaderen.
Wie neemt nu de beslissingen?
Dit is een dilemma voor veel gezinnen naarmate hun ouders ouder worden. Medische episoden, kwetsbaarheid en complexiteit van de gezondheidszorg maken het noodzakelijk dat meer mensen betrokken raken bij de zorg voor ouderen. Het is een moeilijke weg om te navigeren.
Ouders zijn volwassenen. Ze zijn gewend om beslissingen te nemen, onderzoek te doen en hun eigen leveranciers te kiezen. Zij houden al tientallen jaren toezicht op hun eigen gezondheidszaken.
Heel vaak ontstaat er een transitie wanneer de gezondheid van de senior achteruitgaat. Het cognitieve vermogen van de ouder kan prima zijn. Het verzamelen van informatie, het maken van afspraken, het indienen van verzekeringspapieren, het invullen van recepten en het opvolgen van de nazorg vergen echter tijd, focus en aandacht voor detail.
Het kan zijn dat de senior deze taken na een episode niet meer kan uitvoeren. Het kan zijn dat hij of zij herstellende is van een val, een ziekenhuisopname, of druk bezig is met fysiotherapie om zijn sterke punten en capaciteiten terug te krijgen. Mogelijk heeft ze al een thuiszorgassistent in huis om te helpen met de kortetermijnbehoeften op het gebied van persoonlijke verzorging, voedselbereiding en huisonderhoud. Of er kan een assistent of persoonlijke assistent in het huis zijn voor langdurige zorg, zelfs als er geen sprake is van cognitieve achteruitgang.
Er kan een zorgplan voor de korte of lange termijn bestaan. Het kan worden ontwikkeld door de thuiszorgorganisatie of door de familie. Maar er moet rekening worden gehouden met de medewerking en instemming van de patiënt. Hij/zij is in staat beslissingen te nemen over gezondheidszorgkeuzes, reizen, entertainment en alle beslissingen die iemand neemt over de besteding van zijn tijd en geld.
Respectvol zijn en de ouder eren als bewuste volwassene is absoluut noodzakelijk. Dat geldt ook voor het behouden van het gevoel van onafhankelijkheid van iemand die patiënt is. Het feit dat er sprake is van fysieke achteruitgang betekent niet dat de ouder een kind wordt waarvoor de besluitvorming door een ander wordt genomen. Een senior heeft net als ieder ander behoefte aan controle over zijn leven, zowel in grote als in kleine zaken. Het is belangrijk voor zijn geestelijke gezondheid en voor zijn optimisme. Niemand houdt ervan om gedaan te worden en om gedaan te worden.
Het is daarom zo belangrijk dat zowel familieleden, volwassen kinderen als verzorgers zowel psychologie als respect gebruiken als ze voor ouderen zorgen. Ze zullen woorden gebruiken zoals zou je willen…. Mag ik dit voorlopig afhandelen. Zou het voor mij nuttig zijn om deze oproep voor u te doen? Het moet duidelijk zijn dat deze activiteiten, taken en ondersteuning aangeboden worden als een keuze, afhankelijk van de beslissing van de senior.
Vaak is er een overgang naar een grotere afhankelijkheid van volwassen kinderen en verzorgers. Dit gebeurt meestal als gevolg van fysieke en/of cognitieve achteruitgang. Voor de ouders is dit niet gemakkelijk. Het kan zijn dat hij zich niet druk wil maken of afhankelijk wil zijn van anderen. Hij is eraan gewend de behoeften van zichzelf op de laatste plaats te stellen. Als dit de persoonlijkheid en praktijk van de senior gedurende zijn hele leven is, zal het heel belangrijk zijn om te erkennen dat het accepteren van hulp en het betrekken van anderen bij de besluitvorming een proces zal zijn.
Dat proces moet zorgvuldig en weloverwogen worden afgehandeld. Je moet nadenken: hoe kan ik mijn ouder laten denken dat hij de beslissing neemt als ik weet wat de veiligste keuze is. Het pushen van ideeën op basis van gezondheid en praktische bruikbaarheid zal de partijen alleen maar in conflict brengen. Tact, psychologie, respect en tijd moeten worden gebruikt om vooruitgang te boeken in het besluitvormingsproces, dat nu meer belanghebbenden kent: volwassen kinderen en verzorgers, maar ook het individu zelf.
Zowel het bos als de bomen in gedachten houden is een goed perspectief als je ziet dat de ouder verandert in een patiënt met een aangetaste of precaire fysieke en/of cognitieve toestand. Een ouder wordende ouder wordt niet jonger; toenemende kwetsbaarheid ligt aan de horizon. Zorgvuldige communicatie, en niet onderhandelen, is aan de orde van de dag. Jullie zitten allemaal in hetzelfde team om te doen wat het beste is voor de ouder wordende ouder.
Soms kan het inschakelen van een derde partij, zoals een geriatrisch zorgmanager, nuttig zijn. Dit is een opgeleide verpleegkundige of maatschappelijk werker met de juiste kwalificaties om te voorzien in de praktische en psychologische behoeften van ouderen. Zij kan de complexe ouder-kindrelaties begeleiden die kunnen escaleren tot een situatie waarin de ouder, die dan als kind van het volwassen kind wordt gezien, zich als zodanig gedraagt. De geriatrisch zorgmanager biedt creatieve oplossingen en helpt het gezin confrontaties te vermijden.
Het antwoord op de vraag wie op een bepaald moment de beslissingen neemt, is misschien niet eenvoudig. Het is een proces waarbij zowel de partner als de kinderen betrokken zijn en dat vloeiend zal verlopen naarmate iemand ouder wordt. Het is een geleidelijke overgang die over een periode van jaren zorgvuldig moet worden uitgevoerd. Respect voor onze ouderen en praktische aspecten maken die verschuiving een delicate kwestie.
